Телеграм канал «Армения Сенсации-Reconquista🇦🇲»

#Эксклюзив

В Ереване индусы раздают буклеты в поддержку епископов-предателей.

Разумеется, ни один армянин поддержать предателей не может.

✅Подписаться на Анив Армения

👹Одним из главных расчётов действующей власти является не экономика, не безопасность и не развитие страны.

Их главный расчёт — на амнезию. На тотальную, глубинную амнезию армянского общества.
Они убеждены, что у народа нет памяти.

Что у народа нет чувства собственного достоинства.

Что армяне забудут всё.

Забудут, как их обманывали.
Забудут, как на ходу переписывались обещания.
Забудут, как издевались — публично, цинично, без стыда.
Они уверены, что можно говорить одно — и делать противоположное.
Можно клясться в любви к народу — и презирать его.

Можно произносить правильные слова — и совершать разрушительные действия.

Они говорят о любви к людям — и не хотят повысить пенсии старикам.

Говорят о росте благосостояния — и не замечают нищету на улицах городов и сёл.

Говорят о социальной справедливости — и выписывают себе премии на десятки тысяч долларов.

Они с показной скорбью вспоминают погибших, посланных ими же на смерть,
и в то же время позволяют таскать матерей этих героев по асфальту у могил их павших детей .

Они говорят о мире — и приводят в наш дом врага.

Говорят о безопасности — и ежедневно разрушают архитектуру безопасности государства.

Говорят о суверенитете — и под красивыми словами «демаркация» и «делимитация» сдают по кускам нашу Родину.

Они говорят о «реальной Армении», уничтожая настоящую Армению.

Они говорят о чести — и с согнутой спиной и подобострастной улыбкой ездят по миру, вымаливая у "заграничных дядь и тёть" политическое благословение на своё переизбрание.

Им не нужна сильная Армения.
Им не нужна безопасная Армения.
Им не нужна счастливая Армения.

Им нужны кресла.
Им нужны кабинеты.
Им нужны премии и бесконтрольная власть.

Их не пугает будущее страны — их пугает только потеря должностей.
Они уже заранее назначили виновных "со стороны" в собственных провалах.

Но главный их просчёт — в другом.
Они думают, что народ будет молчать.
Они думают, что народ забудет.

История показывает: армяне могут долго терпеть, но не вечно...

«Աբովյան time»․ Ներկաներ-նախկիններ, թալանչիներ-ոչ թալանչիներ անհեռանկար դիսկուրսը կարճատև էֆեկտով միգուցե գայթակղիչ է իշխանությունների համար, բայց երկարաժամկետ հեռանկարում այսօրվա իշխանության համար չի կարող բերել դրական արդյունք։ Ավելի օգտավետ է այն դիսկուրսը, որը ծավալվել է խաղաղության կոնցեպտի շուրջ։

Անշուշտ անհրաժեշտ է, որ ընդդիմությունը ներկայացնի իր տեսլականը, ճանապարհները խաղաղության հասնելու ու հաստատելու գործում, քանզի խաղաղության թեման ամենաֆունդամենտալ թեմաներից է, որը հետաքրքրում է հասարակությանը ոչ միայն անմիջապես ընտրություններից առաջ, այլ նույնիսկ պարզ առօրյայում։

🎦զրույցն ամբողջությամբ

♥️@RadioSputnikArm | 🔴🔴 106.0FM

«Բացի թուրքից, բոլորը ձեզ համար թշնամի՞ են

Ի պատասխան Արսեն Թորոսյանի և ՔՊ-ական որոշ դեմքերի ջզաձգությունների.
Իսկ ինչպե՞ս է կոչվում «Քաղաքացիական պայմանագիր» +Ֆիդանի աջակցություն+ Թուրքիային ու Ադրբեջանին տրված անխոչընդոտ ճանապարհ+ Ջերմուկի գլխին ադրբեջանական զորք+ կորսված Արցախ+ 5000 զոհ համադրությունը։ Ու ինչպե՞ս են կոչվում դրանից հետո Ալիևին ուղղված հրապարակային ստորացուցիչ շնորհակալությունները։
Իհարկե, հաշվի առնելով հանրության պառակտման, նույնիսկ սեփական Եկեղեցու դեմ թշնամանքի գործողությունները, բնական է, որ հանրային համերաշխության ու միասնության գաղափարները ձեզ համար պիտի անհասկանալի ու անընդունելի լինեին»։

Արման Աբովյան
«Կամուրջ» Քաղաքացիական նախաձեռնություն

«Гражданский договор» предчувствует свое поражение: интервью с общественным деятелем Кристиной Назарян

@rusyerevantoday

«Առաջարկ Հայաստանին» նախագծի շրջանակներում ներկայացնում ենք նախկին Արտգործնախարար Արա Այվազյանի վերլուծությունը

«Խաղաղության խաչմերուկ» գաղափարը, որը առաջ է մղվում կառավարության կողմից, ներկայացվում է որպես Հայաստանի ապագայի ռազմավարական տեսլական՝ հաղորդակցությունների բացում, շրջափակումների վերացում և մեր երկրի վերածում տարածաշրջանային կապող հանգույցի։ Անվիճելի է, որ փոքր պետությունները շահում են բաց սահմաններից և տնտեսական փոխկապակցվածությունից։ Սակայն քաղաքականությունը գնահատվում է ոչ թե գեղեցիկ մտադրություններով, այլ այն պայմաններով, որոնցում այն իրականանում է։

«Խաղաղության խաչմերուկը» ենթադրում է, որ Հայաստանը դառնում է նախաձեռնող և գործընթացների կարգավորող կողմ, սահմանում կանոններ, ապահովում հավասարակշռություն և վերահսկում է իր տարածքով անցնող հաղորդակցությունները։ Իրականությունը, սակայն, այժմ այլ է։ Հայաստանը ոչ թե վերահսկվող խաչմերուկի ճարտարապետ է, այլ պետություն, կանգնած խաչմերուկի վրա՝ իր շուրջը փոխված ուժերի հարաբերակցությամբ և դեռևս պատերազմական ցնցումներից չապաքինված անվտանգային համակարգով։ Նախագծի լեզուն խոսում է հնարավորությունների մասին, մինչդեռ իրականությունը թելադրում է սահմանափակումներ։ Եվ հենց այս հակասությունն է պահանջում սթափ և հստակ ընկալում։

2020 թվականի պատերազմից հետո Հարավային Կովկասում ուժերի հարաբերակցությունը հիմնովին փոխվեց։ 2023 թվականին Արցախում հայկական ներկայությունը փաստացի դադարեց, և Ադրբեջանն էլ ավելի ամրապնդեց դիրքերը, խորացնելով Թուրքիայի հետ սերտ ռազմավարական համագործակցությունը։
Այս իրողությունների պայմաններում «խաչմերուկի» մասին խոսելը պահանջում է ճշգրիտ հաշվարկ և ընդգծված իրականության ըմբռնում։ Խաչմերուկը ենթադրում է ոչ միայն ճանապարհների հատում, այլ դրանց նկատմամբ լիակատար վերահսկողություն, կանոններ սահմանելու կարողություն և անվտանգությունը ապահովելու հստակ մեխանիզմներ։ Եթե պետությունը չունի բավարար ինստիտուցիոնալ կայունություն և պաշտպանական հստակ հաշվարկ, խաչմերուկը վերածվում է տարանցիկ տարածքի, որտեղ արտաքին ուժերը որոշում են հիմնական իրադարձությունների հունը։

Հայաստանը ներկայումս ակտիվ բանակցություններ է վարում տարբեր միջազգային հարթակներում՝ ներառյալ ԱՄՆ-ի և ԵՄ-ի մասնակցությամբ, միաժամանակ վերաիմաստավորելով իր հարաբերությունները Ռուսաստանի հետ և իր դերակատարությունը Հավաքական անվտանգության պայմանագրի կազմակերպությունում։ Արտաքին քաղաքականության շտկումը բնական և անհրաժեշտ գործընթաց է, սակայն այն չի կարող փոխարինել հստակ ձևակերպված ազգային ռազմավարությանը։ Խաղաղության պայմանագիրը կարևոր է, բայց փաստաթուղթը դեռ չի նշանակում համակարգային խաղաղություն։ Կայուն խաղաղությունը կառուցվում է իրավական ամրագրումների, փոխադարձ պարտավորությունների, ուժային հավասարակշռության և վստահելի երաշխիքների վրա։

Սակայն ամենակարևոր հարցը ներքին է։ Հայաստանը կանգնած է պետականության որակի քննության առջև։ Արդյո՞ք ունակ ենք կառուցել ինստիտուցիոնալ պետություն, որտեղ անվտանգությունը, դիվանագիտությունը և տնտեսությունը համահունչ են մեկ ռազմավարական տրամաբանության ներքո։ Ժողովրդագրական անկումը, արտագաղթը և հասարակական բևեռացումը խոցելի են դարձնում պետական կայունության հիմքերը։ Պետությունը, որը կորցնում է իր մարդկային ռեսուրսը և հասարակական համախմբվածությունը, չի կարող դառնալ վստահելի տարածաշրջանային հանգույց։

Հակադրությունը խաղաղության և պատերազմի միջև չէ

Հակադրությունը խաղաղության և պատերազմի միջև չէ։ Հակադրությունը պատրանքի և պատասխանատվության միջև է։ Պատրանքը համոզվածությունն է, որ տնտեսական ինտեգրացիան ինքնին կլուծի անվտանգային խնդիրները։ Պատասխանատվությունը՝ դա գիտակցումն է, որ նախ անհրաժեշտ է ամրապնդել ինստիտուտները, վերակառուցել պաշտպանական կարողությունները և ձևակերպել հստակ ազգային օրակարգ, և միայն հետո աշխարհագրական դիրքը վերածել իրական առավելության։

Հայաստանը այսօր իսկապես գտնվում է խաչմերուկում՝ տարածաշրջանային քաղաքականության սուբյեկտ լինելու և օբյեկտ դառնալու միջև, վերականգման և զարգացման ռազմավարության և գոյատևման մարտավարության միջև։ Այս գիտակցմամբ մենք մոտենում ենք առաջիկա ընտրություններին։ Ընտրությունը լինելու է ոչ թե անհատների, այլ պետության որակի մասին, ոչ թե հռետորաբանության, այլ ռազմավարության մասին, ոչ թե արագ լուծումների խոստումների, այլ երկարաժամկետ պատասխանատվության մասին։
Շարունակությունը կարդալ այստեղ

Трое в крайне тяжелом состоянии, еще трое — в тяжелом: данные Минздрава Армении о пострадавших в ходе перестрелки в Ереване.

Sputnik Армения можно читать и в MAX — без долгих загрузок