Телеграм канал «Amir Pouria»

این تیزری‌ست برای معرفی اپیزود ۴۳ پادکست «صدای کانون». عنوان این شماره: صد سال به از این سال‌ها. محصول ایفما یا کانون فیلمسازان مستقل ایران به سردبیری بنده، امیر پوریا.
خود همین که‌ در این اوضاع سرزمینمان ایران، پادکست تولید و منتشر می‌کنیم، از موضوع‌های همین شماره است: نیاز به بقا و ثبت لحظه، در سینمای مستقلی که نمی‌خواهد با روایت رسمی و مطلوب حکومت قانع شود، اصل اساسی‌ست؛ و این پادکست و کانون هم خاستگاهی جز سینمای مستقل ندارد.

لینک کست‌باکس:

https://castbox.fm/vd/928971832

لینک اسپاتیفای:

https://open.spotify.com/episode/2UUhMlN8qjcXXj8wYmRQLo?si=uY6au_2CSt6nqKWlT5LHlw

@amiropouria

مدتی‌ست گرفتار ِ این کار فریدون فرخزاد شده‌ام. در صفحه‌ی دوستی که زمان خیزش «زن، زندگی، آزادی» منتشرش کرده بود، اجرای دیگری از آن را دیدم و شنیدم. این اجرا را بعدتر پیدا کردم. وقتی داشتم دنبال این می‌گشتم که واقعاً ژاله کلانتری که بوده. در مقدمه‌ی این اجرا، فریدون معرفی‌اش می‌کند. جز همین که خودش گفته، هیچ اطلاعات دیگری از او یافت نمی‌شود. جمهوری اسلامی اگر می‌توانست، نام و نشان تمام اعدام‌شده‌ها را معدوم می‌کرد.

کار، شگفت‌انگیز است. وجه آگاهی‌بخشی و دادخواهی‌اش را باید پیشگامانه خواند: فریدون فرخزاد دارد در زمانی از طریق هنر اعتراضی دست به خونخواهی می‌زند که نه‌تنها نسل ما، بلکه حتی نسل پدرانمان نیز در باب جنایات جمهوری اسلامی و لزوم این خونخواهی،
alert
نبودند.
از نظر میزان خلوص فریدون فرخزاد و احساسی که در طول اجرا در نگاه و صدا و صورت او جاری می‌شود، این ترانه‌ی رشک‌انگیزی‌ست و در تمام اجراهای زنده‌ای که از آن وجود دارد، می‌توان همین میزان درگیری حسی را دید. برای فرخزاد که خیلی اوقات - بگوییم بیشتر اوقات- خودش
songwriter
ترانه‌هایی بود که می‌خواند، این که با برخی از آنها چنین به شور حسی درآید، تأمل‌برانگیزتر از هر
vocalist
دیگر است که شاید فقط سر یکی دو ترانه‌ای که خودش سروده باشد، چنین شود.

از نظر نوع «ملازمت» موسیقی و ملودی غنی اما بدون جلوه‌گری و فراز و فرود، کار به شدت جلوتر از زمان خودش است. موسیقی فقط برای کلام خواننده، به یک «همراه» بدل می‌شود و کلام گاه به شیوه‌‌ای که فرخزاد در آن استاد بود، فقط «بیان» می‌شود. یعنی که گاهی شبیه حرف زدن است و نه «آوازه‌خوانی». در عین این که سازبندی و امتداد موسیقی، به هیچ وجه «خالی» و خلوت نیست و از این جهت، درست تداعی‌کننده‌ی نوع کارهای مشابه تام وِیتس، خواننده و ترانه‌سرا و آهنگساز نامتعارف و مستقل آمریکایی‌ست که شاید یک تا یک و نیم دهه بعد از این اثر فریدون فرخزاد، می‌توان چنین تجربه‌هایی در آلبوم‌های او یافت.

و می‌ماند آن چه فریدون در باب بلاهت جمهوری اسلامی می‌گوید؛ که تصور می‌کنند با گلوله‌هاشان، برآمدن «ژاله»های دیگر را متوقف می‌کنند. غافل از آن که «ژاله‌ای دیگر آید»

۱۳ فروردین ۱۴۰۵ خورشیدی
@amiropouria

⁨ 🌱 ایفما/ کانون فیلمسازان مستقل ایران در آستانه‌ی نوروز ۱۴۰۵


نوروز را درفش فرهنگ ایرانی خوانده‌اند، درفشی که گوشه‌گوشه‌ی ایران را با وجود تنوع فرهنگی و زبانی به هم پیوند می‌دهد.
نوروز آیینی چنان پایدار است که تلاش ۴۷ ساله‌ی حکومت اسلامی برای کمرنگ‌کردن آن بی‌نتیجه مانده است.
اینک که مردم آزاد‌خواه ایران برای بازپس‌گیری میهن، هویت و میراث فرهنگی خود، جان بر کف گرفته‌اند، پایبندی به برگزاری این رسم چندهزار‌ساله بیش از پیش شایان تأکید است.
در‌ روزهایی که تهدیدهای سرکوبگران و جنگ‌افروزی حکومت اسلامی، جان هموطنان‌مان را از هر سو به مخاطره انداخته است، نوروز را ارج‌نهادن نشانی‌ست از همبستگی و مقاومت.
کانون فیلمسازان مستقل ایران این نوروز را با یاد ستم‌کشته‌های جاویدنام دی‌ماه و بی‌گناهانی که در حملات دو هفته‌ی اخیر قربانی جنگ‌ طلبی جمهوری اسلامی شده‌اند، خجسته می‌دارد.

ایفما برای ایران و‌ ایرانیان سالی دور از سایه‌ی اهریمنی رژیم اسلامی آرزو می‌کند، سالی سرشار از خرد، آشتی، آرامش و آسایش ماندگار، در ایران آزاد از سلطه، و شایسته‌ی مردم میهن‌دوست و به‌تنگ‌آمده‌ی این سرزمین.

گوینده متن : غزل نقیب زاده

#پاینده_ایران
#نوروز

The Iranian Independent Filmmakers Association believes that this year, more than ever, observing Nowruz is a form of solidarity and resistance.

The Association honors this Nowruz in memory of those slain during the January protests and the innocent victims of recent foreign strikes provoked by the regime’s aggression.
IIFMA extends wishes for a hopeful spring and a Persian New Year in which Iran and its people are free٫ a year of wisdom, reconciliation, peace, and lasting prosperity in a sovereign, dignified homeland.

@amiropouria

#long_live_iran
#nowruz

پس از تهدید آشکار و وقاحت‌بار‌ مردم ایران در اخبار و برنامه‌های صدا و سیما و ارعاب تیم فوتبال زنان توسط مجری صدا و سیما، اینک مجریان این سازمان حکومتی، مردم ایران را مستقیماً تهدید به قتل می‌کنند. کانون فیلمسازان مستقل ایران بار دیگر از منظری تازه و با استناد به این تهدید، مجامع بین‌المللی را به این واقعیت توجه می‌دهد که جمهوری اسلامی همچون ۴۷ سال گذشته در‌ حال جنگ با ایرانیان است. ایجاد فضای رعب و وحشت و استفاده از آنتن رسانه‌ی سراسری کشور برای اعلام «حکم تیر»، بار دیگر گواه این است که مردم ایران بیش و پیش از هر چیز، آماج گلوله‌ها و در خطر تهاجم این حکومت گروگانگیرند.
کانون فیلمسازان مستقل ایران (ایفما) پیشتر نیز عملکرد صدا و سیما را به عنوان ماشین اصلی پروپاگاندا و بخشی از دستگاه سرکوب محکوم کرده بود و پخش اعترافات اجباری را مصداق شکنجه سفید دانسته بود. اما اکنون با رخ دادن این اتفاق بی‌سابقه، سازمان صدا و سیمادر صف دوم شلیک مستقیم به سوی مردم قرار گرفته است. مردمی که بعد از کشتار و سرکوب وحشیانه‌ی دی ماه، این روزها در جهنم جنگی گرفتار آمده‌اند که جنگ‌طلبی حکومت اسلامی، عاملش بوده است. حکومتی که با تخاصم و اصرار بر تداوم یک نظام بی‌فرمانده، همچنان پرخاشگر و سرکوبگر و همچون همیشه آکنده از بی‌تدبیری، نه‌تنها فقدان مشروعیت خود را نمی‌پذیرد، بلکه آتش‌ این جنگ را هر چه بیشتر دامن می‌زند.
در این وضعیت، تداوم قطع اینترنت موجب می‌شود که مردم جز همین صدا و سیمای سراسر دروغ و ارعاب، منبعی برای پیگیری اخبار در اختیار نداشته باشند. در حالی که باید پیام‌های مهم مربوط به حفظ امنیت آنان، از بیرون از ایران به گوششان برسد.

ایفما از مجامع بین‌المللی و حقوق بشری و همچنین نخبگان فناوری می‌خواهد شرایط مردم ایران را بحرانی‌تر از یک سرزمین جنگ‌زده و به عنوان زندانیان اسیر در زندانی به وسعت یک کشور ببینند. برقراری امکان اتصال به شبکه‌ی جهانی اینترنت و تکرار ضرورت حفظ جان مردم ایران، خواسته‌ها‌ی قطعی و بی قید و
شرط این کانون است.

کانون فیلمسازان مستقل ایران/ ۲۰ اسفند ۱۴۰۴