منوچهر فرید، بازیگر بزرگ تئاتر و سینما و تلویزیون ایران در ملبورن استرالیا که دههها بود آنجا میزیست، صبح روز جمعه ۱۲ تیر ۱۴۰۵ از دنیا رفت. به عنوان یک بهائی، از نخستین هنرمندان ناگزیر به گریز از ایران ِ رو به ویرانی ِ بعد از انقلاب ۵۷ بود. نیمهی دوم دههی ۹۰، اندکی پیش از مهاجرتم، برایش نکوداشتی در تهران برپا کردم که با پخش مصاحبهی اختصاصیام با او همراه بود. سال ۱۴۰۱ در ساخت مستندی دربارهی او به تهیهکنندگی رسانهی پارسی، سهم داشتم. نامش توصیفی از حاصل عمر منوچهر فرید بود: «ماندن با نماندن».
چگونه میتوان با نماندن در ایران، با ناچار نشدن به حضور در آن چه نادرست و دون است، ماندگار شد. همان که در آن مستند و در همین تکهفیلم، بهرام بیضایی در وصف و ستایش او میگوید.
مجموع اینها را برای پاسداشت یاد او در کانال یوتوبیام میآورم.
زهره ندائی، همسر و یار بس همراه او در بیش از شش دههی اخیر زندگیاش، نمونهای از ماندگاری ِ عشق و حرمت به یار دیرین است که به خیال میماند. تاب ِ شنیدن ِ اندوه جاری در صدایش را ندارم؛ اما باید بهش بگویم تا چه میزان، میزان ِ دریغش را میدانم.
از زمان فقدان آقای بهرام بیضایی در زادروز ۸۷ سالگیاش که ویدئوی پیشتر آماده شدهی «وجوه گیلکی باشو» در کانال یوتوبی امیر پوریا منتشر و از فردای آن، اعتراضات شجاعانهی دی ۱۴۰۴ آغاز شد، تا حالا که ساعات اولیهی ۲۷ خرداد ۱۴۰۵ است، این اولین ویدئوی این کانال یوتوبی پس از کشتار ۱۸ و ۱۹ دی پارسال به شمار میرود. روزهایی که تاریخ ایران و از جمله، فرهنگ ایران را به پیش و پس از خود تقسیم کردهاند و دیگر هیچ چیز به پیش از آن روزها باز نمیگردد.
تأیید حکم یک سال حبس و دو سال ممنوعیت خروج از کشور برای فیلمساز جعفر پناهی را به شدت محکوم میکند.
حکم اولیه در حالی در غیاب پناهی صادر شد که او در خارج از کشور به سر میبرد؛او پس از مراسم اسکار تصمیم گرفت به وطن بازگردد، چرا که معتقد بود مبارزه برای آزادی باید از درون صورت پذیرد. چگونه حکومت به خود اجازه میدهد بازگشت چنین انسانی را با این حکم، پاسخ گوید؟!
نام جعفر پناهی در جهان شناختهشده است. اما فقط او در چنین موقعیت خطیری نیست. ایفما فهرستی از دهها هنرمند ایرانی را که از زمان خیزش دیماه ۱۴۰۴ کشته، زندانی، یا ناپدید شدهاند گردآوری کرده است؛ نامهایی که رسانههای بینالمللی هرگز از آنها یاد نکردهاند. در میان آنها: مسعود پیاهو، موسیقیدان و هنرمندی که به خاطر ضبط یک ویدیوی کوتاه از یک معترض صلحآمیز که تنها در برابر نیروهای امنیتی نشسته بود، به ده سال زندان محکوم شد.
حکومت ایران به طور سیستماتیک، هنرمندان ایرانی را از طریق زندان، قطع اینترنت و کشتار سرکوب میکند. وقتی هنرمندی دوربین به دست میگیرد، حکومت در مقابل، اسلحه بر میدارد.
اکنون، در میانهی جنگ، این خطر عمیقتر شده است. کانون فیلمسازان مستقل ایران بیش از هر زمان دیگر و با تاکیدی مضاعف درباره حکم جعفر پناهی و وضعیت تمام هنرمندان ایرانی که نامشان هنوز به گوش جهان نرسیده، هشدار می دهد. هنرمندانی که پناهی در عرصه بین المللی همواره صدایشان بوده است.
#جعفر_پناهی
#مسعود_پیاهو
#کانون_فیلمسازان_مستقل_ایران
The Iranian regime systematically suppresses its artists through imprisonment, internet shutdowns, and killing. When an artist picks up a cancer, the regime picks up a gun.
Now, with war ongoing, that danger has deepened, therefore IIFMA is more concerned than ever for Jafar Panahi, and for every artist whose name has not yet reached the world, this who Panahi has been always echoing their voices.
#jafar_panahi
#masoud_payhu