ауылдық жерде жұмыс жасайтын құрбым бар. әркез қалаға келгенде маған келеді. екеуміз ұзақ әңгіме айтып, шер тарқатамыз. соңғы келгенінде “біреу еркіндік десе, есіме сен түсетін едің. бірақ кәзір сен кішірейіп бара жатырсың” деді.
бәлкім, шынымен де солай шығар. бәлкім, кәзір уайымым көп шығар.
не болса да, сол уақыттардағыдай көзімнің жанбай қалғанын байқадым.