Алматыны сүйем.
шексіз. шетсіз. риясыз.
жылатқан. құлатқан. сынаған. шыңдаған.
30 минутқа ерте тұрып, жатақханадан университетке 3 км жаяу барсам да.
сабақтан шығып, жұмысқа жүгірсем де.
бірде айына 600 мың тауып,
бірде карманные расходы’ға 600 теңге таппай қалған күндерім болса да.
бір апта стажировка өтіп, ол жер “хабарласамыз” деген сөзбен шығарып салса да.
Алматы қатігез.
бір күні басыңнан сипайды,
бір күні аяқтан шалады.
Алматы құбылмалы.
бір күні жылы,
бір күні суық.
қанша қашсам да, ойым сол жаққа бұрылып тұрады.
бәлкім, студенттік шағымның ауырлығы мен арманым сол қалада қалғаннан шығар.
Алматы менің жалындаған жастығымның, студенттік шағымның, қайран он сегізімнің куәгері.
кейде сол он сегізімді сағынатын сияқтымын.
ойым қатпаған, ертеңіме қатты сенетін кезімді.
Алматының көшелерін, бітпейтін кептелісін, асығыс адамдарын, шаршатып тұрып, үміт сыйлайтын күндерін.
әлі де жүрегімнің түкпірінде бір жерде Алматы мені өзіне үнсіз шақыратындай.
пост демеушісі: Аршаттың орындауындағы “Алматы” әні