Поччам уйда хеч ким йўқ пайтлари, менга хат хил қилиқлар қила бошлади.
Кундан кунга очилиб кетяпсан, фигураларингни кўриб эса, умуман чидаб бўлмайди.
Ортимдан келиб, қучган поччамдан сесканиб, ирғиб кетдим
—Қўйиб юборинг
Ўзимни олдим.
—Хеч ким билмайди, сен кўнглингни тўқ қил, сен мени айтганимни қилсанг, мен сени шу уйдан хаммадан химоя қиламан. Хеч ким сенга ғиринг демайди, хатто холанг хам.
Поччам, мени икки юзимдан ушлаб, шу даражада, кўзи қонга тўлиб гапирардики, мен нима қилишни билмасдим. Оёқ қўлим эса, умуман ўзимга бўйсунмас, танамдан рухим чиқиб кетгандек эди гўё.
Фақат юрагим қинидан чиқиб кетгудек, урганини қулоқларим эшитарди холос.
Шу пайт кайердандир...