Олимлардан бирининг мажлисида унинг ўғли меҳмонларга қаҳва қуяётган эди. Тўсатдан унинг қўлидан гиламга озгина қаҳва тўкилиб кетди.
Шайх ўғлини койимади ҳам, юзига қараб бақирмади ҳам. Балки: «Ернинг ҳам азизлар финжонидан насибаси бор!» деб қўя қолди.
У бу ишни жазоланиши керак бўлган хато эмас, балки мукофотланиши лозим бўлган «саховат» турига айлантирди. Нақлларда келадики: «Идишларингизни синдириб қўйганлари учун болаларингизни урманг, чунки уларнинг (идишларнинг) ҳам белгиланган умри бор». (Яъни синадиган вақти келибди-да, майли зарари йўқ, деб қўя қолинг деган маънода).
عن زيد بن ثابت رضي الله عنه قال: شَكَوتُ إلى رسولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عليه وسلَّمَ أرَقًا أصابَني، فقال: قُلِ: « اللَّهُمَّ غارَتِ النُّجومُ، وهَدأَتِ العُيونُ، وأنت حَيٌّ قيُّومٌ لا تأْخُذُك سِنةٌ ولا نومٌ، يا حَيُّ يا قيُّومُ، أهْدِئْ لَيْلِي، وأنِمْ عَيني».
فقُلْتُها، فأذهَبَ اللهُ عَزَّ وجَلَّ عَنِّي ما كنْتُ أجِدُ.
Зайд ибн Собит розияллоҳу анҳу айтади: «Мен Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламга ухлай олмаслигимдан шикоят қилдим. У зот: "Юлдузларни ғорат қилган, кўзларни сокинлаштирган Аллоҳим. Сен тирик ва барҳаётсан. Сени мудроқ ҳам, уйқу ҳам тутмас. Эй тирик ва барҳаёт бўлган Зот! Тунимни сокин қил, кўзимга уйқу бер", деб айт дедилар.
Шундай деган эдим, Аллоҳ азза ва жалла мендаги нарсани кетказди».