Яхшилик ҳам ёмонлик ҳам жазосиз қолмайди.
Йўлда кетаётиб машиналар тирбандлигидан анча тўхтаб қолдик. Йўл четида бир аёлни ғалати ҳатти-ҳаракатлари эътиборимни тортди.
Бечорагина ақли заиф экан деб ачиндим. Кимгадир жуда ўхшатдим, аммо эслолмадим.
Куни билан иш билан банд бўлиб ора-орада лоп этиб ҳалиги аёл ҳаёлимга келади, кимгадир ўхшаркан деб ўша «ким»ни эслашга ҳаракат қиламан. Ваниҳоят, эсладим.
Бир камбағал киши ҳайит кечаси кўчаларни кезиб юриб, кўп одамларни гўшт-кабоблар еб ўтиришганини кўриб, оғзининг суви келиб ичи қизиганича уйига келибди.
Овқат пишириб тайёрлаб турган аёли:
-«Ҳайтингиз муборак бўлсин азизим!» - дея дастурхонга сузиб келган таомнинг ичида фул (ловия) дан бошқа ҳеч нарса йўқ эмиш. Совуққина қилиб:
- «Сенга ҳам»-дебдию, овқатни ея бошлабди.
Ловияларни еб, устидаги пўстини айвоннинг деразасидан кўчага қараб отар ва ўзига ўзи:
-« Нега энди ҳамма одамлар мазза қилиб гўшт ейди-ю,мен эса ловия еб ўтиришим керак..» - дея ҳасрат қила бошлабди.
Дунё кўзига тор куриниб уйидан кўчага чиқса, деразаси тагида бир бечора одам отилган ловия
пўстлоқларини пуф-пуфлаб чангидан тозалаб еяётган эмиш ва:
-«Қанча-қанча бечораларга насиб этмаган ризқни менга берган Аллоҳимга шукрлар булсин»- деб қайта-қайта ҳамдлар айтармиш...