Фарзанд тарбияси ҳақида тарбияда (қисман бўлса ҳам) муваффақияти кўринган ота-оналардан ҳам тавсиялар сўраш керак. Улар гапга уста бўлмаслиги, соҳа бўйича назарий илмларга кўп ҳам эга бўлмаслиги мумкин. Лекин уларда натижа бор, демак тарбияда қўллаган услуби амалиётдан муваффақиятли ўтган. Оддий қилиб айтган битта тавсияси катта бир тарбия қўлланмаси бўлиши мумкин. Ўзим ҳам шундай кишиларнинг оддий гапига ҳам қаттиқ эътибор бераман.
Кеча шундай бир тавсия эшитдим, илгари ҳам эшитгандекман аммо бу сафар бошқача таъсир қилди:
“Фарзандларга ёшликдан енгил бўлса ҳам иш буюриб туриш керак. Хизматга ўрганишидан ташқари савоб ишлашсин. Уларга савоб олиш учун имконият бериш деб қараш ҳам керак бунга”.
Бу айниқса, хизматига эҳтиёж бўлмаган, ҳамма юмушдан озод қилиниб, фақат ўқиш ёки ишга йўналтирилган болаларга тегишли.
Турмуш икки инсоннинг сукут ўрнига гаплашишни, ўжарлик ўрнига тушунишни, жанжал ўрнига ечим излашни танлаши билан давом этади.
Чунки турмушда ҳис-туйғулар доим бирдек жўшқин бўлмайди.
Муҳаббат — гўзал турмушнинг бошланишига замин яратади.
Аммо унинг гўзал давомини ҳар куни қабул қилинадиган оқил қарорлар таъминлайди.
Эй дўст, биз ичимиздан ёришамиз ва ичимиздан ҳаракатга келамиз. Ичингдаги нарсаларни тузат — кўз ўнгингдаги олам ҳам тузалади.
Қайғу, аслида, инсонни ичдан емириб боради.
Қайғуга ботган инсон на суҳбатдан ҳузур олади, на овқатдан лаззат. Ҳатто ҳар бир луқма таом унинг томоғини қириб ўтгандек туюлади.
Кунлар ўтади, ҳаёт давом этади. Ҳар бир инсон қандайдир ғамни, қайғуни бошдан кечиради. Аммо фарқ шундаки:
Кимдир қайғуни келиб кетадиган меҳмондай қабул қилади, кимдир эса уни қалбига жойлаб, доимий ҳамроҳ қилиб олади.
Ўрнингдан тур! Қалбингдаги қайғу чангларини қоқиб ташла.
Бу дард билан яшаётган ёлғиз ўзинг эмассан. Бу дунёда ҳамма имтиҳонда.