Олимлардан бирининг мажлисида унинг ўғли меҳмонларга қаҳва қуяётган эди. Тўсатдан унинг қўлидан гиламга озгина қаҳва тўкилиб кетди.
Шайх ўғлини койимади ҳам, юзига қараб бақирмади ҳам. Балки: «Ернинг ҳам азизлар финжонидан насибаси бор!» деб қўя қолди.
У бу ишни жазоланиши керак бўлган хато эмас, балки мукофотланиши лозим бўлган «саховат» турига айлантирди. Нақлларда келадики: «Идишларингизни синдириб қўйганлари учун болаларингизни урманг, чунки уларнинг (идишларнинг) ҳам белгиланган умри бор». (Яъни синадиган вақти келибди-да, майли зарари йўқ, деб қўя қолинг деган маънода).
Каъба – ер сайёраси қуруқлигининг қоқ маркази. У ернинг ўртасида жойлашган. У тортиш кучининг маркази бўлгани сабабли бутун магнит зарядларини ўз ичига тортиб туради. Бу қуёш чиқишининг биринчи нуқтаси. Тортиш кучи юқори даражада бўлгани боис Каъба устидан на қуш ва на бир самолёт учиб ўта олади. Атмосфера босими кучли, бўшлиқ остидаги ҳаво ҳарорати... буларнинг ҳаммаси унинг устидан учиб ўтишга тўсқинлик қилади. Бу ҳодиса фанда исботланган. Эътибор берсак, қушлар Каъба атрофида учиб юради, зинҳор устидан учиб ўта олмайди.
Каъба – ернинг нури. Нур Каъбадан тарқалади, у бўшлиқни ва осмонни кесиб ўтади. Еттинчи осмонда Байтул маъмур билан туташади. Каъба айнан Байтул маъмурнинг остида жойлашган. Яъни, Байтул маъмурнинг сояси.