Аллоҳ таоло ота-онага хизмат қилишни ажру савобга эга бўлишнинг енгил йўли қилиб қўйган. Бир ҳадисда ота-онанинг юзига бир маротаба меҳру муҳаббат билан назар солиш нафл ҳаж ва умра савобига тенглаштирилган. Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам бу ҳақда шундай деганлар:
“Хор бўлсин, хор бўлсин, яна хор бўлсин”, дедилар”. Шунда: “Эй, Аллоҳнинг Расули! У ким?”, дейилди. У зот: “Ота-онасидан бири ёки ҳар иккисини кексалик ҳолларида топиб, жаннатга кирмаган киши”, дедилар” (Имом Муслим, Имом Аҳмад ривоятлари).
Ҳадисдан шу келиб чиқади-ки, кекса ота-онаси бор инсонларнинг жаннатга киришлари мушкул иш эмас. Бундай кишилар ота-оналарини яхши кўриб, уларга хизмат қилсалар, жаннатни осонлик билан қўлга киритадилар. Бунга бепарво бўлганлар эса хор бўлишга лойиқдирлар.