Бир куни вазир Ибн Фурот котибларидан бирини чақириб:
– Ҳолингга вой! Сен ҳақингдаги ниятим яхши эмас. Ҳар сафар сени қўлга олиб, мол-мулкингни мусодара қилишни истайман.
Бир неча кечадан бери тушимда сени қўлга олишга буюрганимни кўрдим. Сен эса менга қаршилик қилар эдинг. Шунда аскарларимга сен билан жанг қилишни буюрдим. Улар сенга ўқ ёки бошқа қурол билан ҳар сафар зарба берганларида, сен қўлингдаги бир бурда нон билан зарбани тўсар эдинг. Шу сабабли уларнинг ҳеч бир зарбаси сенга етиб бормас эди.
Савдойингдан барака кўтарилган бўлса,
👉 Истиғфор айт!
Агар оилада нотинчлик бўлса,
👉 Истиғфор айт!
Эр-хотин ўртасида келишмовчилик чиқса ёки фарзандлар итоатсизлик қилиб, катталар гапини икки қилса,
👉 Истиғфор айт!
Абдуллоҳ ибн Аббос розияллоҳу анҳу Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламдан ривоят қилади: “Кимда-ким кўп истиғфор айтса, Аллоҳ ўша (банда) учун ҳар қандай ғам-ташвишдан қутулиш, тангликдан чиқиш йўлини (пайдо) қилади, уни ўзи ўйламаган томондан ризқлантиради” (Абу Довуд, Аҳмад, Табароний, Ҳоким ривоят қилган ).