Ҳузайфа розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам шундай дедилар: «Мен Дажжолга бериладиган нарсалар(нинг ҳақиқати)ни унинг ўзидан ҳам яхши биламан. Унинг оқиб турадиган икки анҳори бўлади, бири кўзга оппоқ сув бўлиб кўринади, иккинчиси эса кўзга ёниб турган олов бўлиб кўринади.
Кимки бунга дуч келса, олов бўлиб кўринаётган анҳорга борсин, кўзини чирт юмиб, сўнг бошини энгаштириб, ундан ичсин – ўшаниси муздек сув бўлади.
Дажжолнинг бир кўзи текислаб ташланган, устини қалин эт қоплаган, икки кўзининг ўртасида «кофир» деб ёзиб қўйилган. Уни ҳар бир мўмин ўқий олади – ўқишни биладигани ҳам, билмайдигани ҳам».
Сувни кўп ҳолларда ўзининг ўзанига қайтиши рост... Лекин у ҳар доим ҳам ичишга яроқли бўлиб қайтмайди... Ҳеч кимни ранжитма ва ортидан «яхшиликка бўлди» дема.
Изоҳ: Инсонларга етказилган ҳар қандай зарар ва оғриқ изсиз кетмайди. Қилинган ёмонликни енгил санамаслик керак.
•┈•┈•┈•┈•❁✿❁•┈•┈•┈•┈•