عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بُرَيْدَةَ عَنْ أَبِيهِ بُرَيْدَةَ الأَسْلَمِى رَضِيَ اللهُ عَنْهَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم :« النَّفَقَةُ فِى الْحَجِّ كَالنَّفَقَةِ فِى سَبِيلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ بِسَبْعِ مِائَةِ ضِعْفٍ".
Абдуллоҳ ибн Бурайда отаси Бурайда Асламийдан ривоят қилади: “Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: “Ҳаж сафарида сарф-харажат қилиш Аллоҳ азза ва жалла йўлида сарф-харажат қилиш каби (бирнинг эвазига) етти юз баробар (ажр) бўлади” дедилар”.
Имом Аҳмад ривояти.
▫️Бошқа ҳадисда, Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: “Ким ҳаж қилмоқчи бўлса, бас, шошилсин”, дедилар. Абу Довуд ривояти.
Яъни, уни амалга оширишга шошсин ва ортга сурмасин.
Изоҳ: Бошқа ривоятда келади, ибн Аббос розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Ким ҳаж қилмоқчи бўлса, шошилсин. Чунки бемор касал бўлиб қолиши, адашиб қолган киши йўлини йўқотиши ва муҳтож бўлиб қолиш мумкин», дедилар. Ибн Можа ривояти.
@yunusalioxund
Ҳижратдан олдинги биринчи асрда Абраҳа ва унинг аскарлари филларга миниб Маккаи мукаррама сари юриб келган йўл Ал-Баҳа минтақасининг шимолий шарқида бўлиб Жарб шаҳридан 24 километрча узоқликдадир.
Яъни Ал-Баҳадан йўлгача бўлган масофа 70 километрни ташкил. @yunusalioxund
Инсоннинг бахтли ёки бахтсиз бўлиши унинг пули ёки мансабига эмас, балки нимага эътибор қаратишига боғлиқдир.
Бахтсиз инсон — бор эътиборини ўзида йўқ нарсаларга қаратади. У доимо камчиликларни қидиради, бошқаларга ҳавас ёки ҳасад билан қарайди ва натижада қалбидаги тинчини йўқотади. Неъматлар ичида яшаса-да, ўзини худди маҳрумдек ҳис этади.
Бахтли инсон — Аллоҳ таоло унга берган неъматларни кўра олади. У диққатини қўлидаги бор нарсаларга: соғлигига, тинчлигига, оиласига ва бир тишлам нонига қаратади. У борига шукр қилиш, йўғига эса чиройли сабр қилиш орқали ҳақиқий қалб хотиржамлигига эришади.
Қуръони Каримда шундай марҳамат қилинади:
«Қасамки, агар шукр қилсангиз, албатта, сизга зиёда қилурман...» (Иброҳим сураси, 7-оят).
📜 Ҳадиси шарифда эса Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам айтганлар:
«Дунё ишларида ўзингиздан пастроқдагиларга қаранг, сиздан юқоридагиларга қараманг. Мана шу Аллоҳнинг сизга берган неъматларини камситмаслигингиз учун энг тўғри йўлдир» (Имом Муслим ривояти).
• Бахт — бу истаган ҳамма нарсангга эришиш эмас, балки Аллоҳ берган неъматларнинг қадрига етишдир. Шукр қилган қалб ҳеч қачон маҳзун бўлмайди.
Абдуллоҳ ибн Муборак икки йилда бир ҳаж қилар эди. У шундай ҳикоя қилади: «Ҳаж қиладиган йилим беш юз динор олиб, туя сотиб олиш учун Кўфадаги туя бозорига чиқдим. Бораётиб қарасам, бир аёл ўлган ўрдакнинг патини юлаётган экан. Олдига бориб, «Буни нима қиласиз?» дедим. Аёл: «Ишинг бўлмасин, Аллоҳнинг бандаси», деди. Бу гапдан бироз шубҳаланиб, ўрдакни нима қилмоқчилигини қайта-қайта сўрайвердим. Ниҳоят, аёл сабабини айтди: «Сиримни очишга мажбур қилдингиз, Абдуллоҳ. Аллоҳ сизга раҳм қилсин. Эрим вафот этди, тўртта қизим билан қолдим. Бугун туз тотмаганимизга тўрт кун бўлади. Шунинг учун бизга ўлимтик ҳалол бўлди. Бу ўрдакни тозалаб, қизларимга олиб бормоқчиман». Ичимда: «Эй Ибн Муборак! Шўринг қурсин, кўзинг қаёқда эди?» дедим. Аёлнинг этагига бор пулларимни тўкиб, «Уйингизга боринг, бу пулларга керакли нарсаларни олинг», дедим. Ўша йили Аллоҳ қалбимдан ҳаж қилиш истагини олиб қўйди. Ҳожилар қайтиб келгач, улар орасидаги қўшниларим ва дўстларим билан кўришмоқчи бўлиб чиқдим. «Аллоҳ ҳажингизни қабул қилсин, амалингизга мукофот берсин» десам, улар ҳам: «Аллоҳ сизнинг ҳам ҳажингизни қабул қилсин, амалингизга мукофот берсин», дейишар эди. Мен ҳайрон бўлиб, «Қандай ҳаж? Ахир Кўфадан чиққаним ҳам йўқ-ку!» десам, улар «Қанақасига, ахир ўзингиз Фалон жойда бизга сув улашдингиз-ку! Фалон жойда баъзи амалларни бажаришга ёрдам ҳам бердингиз», дейишарди. Бу гапни кўпчиликдан эшитдим, аммо уларнинг келишиб олишлари мумкин эмасди. Бунинг сабабини ўйлаб ўйимга етолмай, уйқуга ётдим. Тушимда Набий соллаллоҳу алайҳи васалламни кўрибман. У зот: «Ажабланма, Абдуллоҳ. Бир ночор аёлга ёрдам берганинг учун Аллоҳдан сенинг суратингда сенинг номингдан ҳаж қиладиган бир фаришта яратишини сўраб дуо қилдим», дедилар.
("Солиҳлар гулшани")